GP Karksi Nuia

13&14-06-2026 | Estland | GP | Zijspancross | Karksi Nuia

Marvin Vanluchene/Ben van den Bogaart naderen na GP overwinning in Estland

• Leferink broers wonnen kwalificatie;
• Killian en Evan Prunier overleefden de Estse zandbaan als WK leiders;
• Marvin Vanluchene/Ben v.d. Bogaart op weg naar de leiding WK;
• Tim Prümmer/Patrick Schneider sterk in het zand
• Lari Kunnas terug in het zijspan naast Daniels Lielbardis.

De teams uit het FIM Sidecarcross & Quadcross waren onderweg in hun eerste Baltische trip, via de GP Polen in Gdansk vorige week nu neer het Estse Karksi Nuia. Een nieuwe locatie in Estland waar niet eerder een Grand Prix verreden is. Helaas nodigde deze trip veel teams niet uit tot deelname. Waren en al afvallers in Polen, in Estland stonden nog minder reguliere Grand Prix teams aan de start, Gelukkig werd het veld aangevuld met lokale teams uit de Baltische staten Letland, Litouwen en natuurlijk thuisland Estland waardoor er uiteindelijk vijfentwintig deelnemers op de startlijst genoteerd werden. Daniels Lielbardis had een bekende en op papier sterke vervanger voor zijn geblesseerde broer Bruno, de bekende Fin Lari Kunnas, die eigenlijk gestopt was maar voor de gelegenheid de helm weer opzette.

Zaterdag

De weersvoorspellingen beloofden ook al niet veel goed. Het langverwachte slechte weer sloeg vrijdagnacht toe, waardoor de baan voor de kwalificatie op zaterdag zacht en modderig was. De zanderige structuur van de baan maakte het echter makkelijker, omdat het water er eerder in wegzakte dan dat het bleef staan, waardoor de baan er uiteindelijk goed bij leek te liggen. De vrije training voor de quads en de twee zijspangroepen verliep zonder problemen, en de algemene indruk was dat alles naar wens was voor de teams.

Tijdtrainingen
De quadtraining zorgde ervoor dat de baan op sommige sprongen flink werd omgewoeld, waardoor de zijspanrijders moeite hadden om de juiste lijn te volgen. Tim en Sem Leferink in groep A deden het echter goed, stonden al vroeg aan kop van hun groep en voelden zich duidelijk thuis in omstandigheden die niet veel verschilden van de zandbanen in Nederland. Er waren weliswaar een paar harde stukken, maar waar de baan de afgelopen weken en dagen was aangelegd en bewerkt, was de ondergrond erg zacht. Davy Sanders/Jens Vincent waren vanaf het begin erg snel, net als Tim Prummer/Patrick Schneider. Deze drie teams eindigden de sessie in die volgorde, waarbij de houders van de rode nummerplaat, Killian en Evan Prunier, na de tweede ronde, strandden met een kapotte motor. Ze vermoedden een elektrisch probleem, duwden de motor terug en gingen aan de slag, maar slaagden er niet in om in de top tien van de groep te eindigen. Koen Grondman/Ross Vincent zetten hun opmars voort, maar Grondman verloor daarbij bijna de zestienjarige passagier beugel. Ze sprongen in de dubbelsprong onder de brug en kwamen bijna tot stilstand toen ze tegen de andere kant van de brug botsten. Gelukkig liep alles goed af en eindigden ze in de top vijf.

De andere groep B bevatte de nummer twee van het kampioenschap, Vanluchene/van den Bogaart, en titelverdediger Koen Hermans/Dion Rietman, evenals de lokale helden Daniels Lielbardis met de Fin Lari Kunnas aan boord. Deze drie teams stonden al vroeg aan kop en behielden die positie gedurende het grootste deel van de sessie. Brett Wilkinson/Joe Millard, die het balhoofd van hun frame hadden laten lassen voordat ze überhaupt de baan op gingen, hadden moeite om het tempo van Daniel Willemsen (de man die het laswerk had verricht) bij te benen. Ze werden beiden ingehaald door Stephan Wijers/Joel Hoffmann, waardoor Wilkinson terugviel naar de zesde snelste tijd. Vanluchene deed in het begin goed genoeg om de eerste plaats veilig te stellen met een tijd van 2.07.253, voor Hermans en Lielbardis.

Kwalificatie A
Killian Prunier, die zijn probleem had vastgesteld en opgelost, het bleek een defecte brandstofpomp te zijn, moest hard werken vanaf een ongunstige startpositie in deze race. Hij startte helemaal links en kwam uiteindelijk als vierde de bocht in, achter de raceleiders Tim en Sem Leferink, Davy Sanders/Jens Vincent en Markus Normak/Thomas Dukulis, het Estse/Letse duo. Tim Prummer blokkeerde zijn achterwiel in de eerste bocht en liet de motor afslaan, waardoor Koen Grondman gehinderd werd. Deze twee teams probeerden vervolgens de leiders in te halen en de verloren tijd goed te maken. Ze reden in een konvooi door het peloton. Vooraan reed Leferink weg, met Davy Sanders in zijn kielzog, terwijl Prunier probeerde de Estse ploeg te passeren. Ondertussen naderden Thom van de Lagemaat/Han van Hal de Franse broers Prunier en passeerden hen in een scherpe rechterbocht. Deze twee teams vochten een of twee ronden lang, waarna Prunier opnieuw zijn plek terugveroverde. Van de Lagemaat beantwoordde in de volgende ronde, kwam weer voorbij de Fransen behield die positie. Het leek erop dat de Pruniers een probleem hadden, maar het zou ook gewoon hun afkeer van deze zanderige, hobbelige omstandigheden kunnen zijn geweest. Later in de race kwamen Sanders/Vincent in een diepe kuil terecht en vielen enkele seconden stil, waardoor ze terugvielen. Uiteindelijk kwamen ze weer op gang, maar niet voordat verschillende teams hen naar achteren hadden gedrukt. Normak hield stand, maar moest uiteindelijk wijken voor Tim Prummer, die een opmerkelijke comeback maakte en de wedstrijd uiteindelijk als tweede afsloot. De Est was zeer te spreken in het interview en hoopte morgen op een vergelijkbaar resultaat. De Leferinks kwamen in de slotfase nog in de problemen omdat ook zij vastliepen in de diepe sporen. Hun voorsprong was echter zo groot dat ze ruimschoots met één minuut verschil deze kwalificatie wonnen. Grondman werd vierde en V.d. Lagemaat zeer goed vijfde voor Sanders en Prunier.

Leferink broers oppermachtig in hun kwalificatie (Foto: WSC)

Kwalificatie B
Dit was een goede start voor Brett Wilkinson/Joe Millard, die vanaf de uiterste rechterkant van de startgrid de kopstart namen. Marvin Vanluchene had geen goede start, maar Daniel Lielbardis met Lari Kunnas aan boord wel. Ze schoten Wilkinson voorbij en reden weg, waarna ze de leiding niet meer afstonden. Verbazingwekkend genoeg baanden Vanluchene/van den Bogaart zich een weg door het veld en zaten ze al snel de leiders op de hielen, waarbij ze Wilkinson/Millard passeerden en de tweede plaats innamen. Stephan Wijers Joel Hoffmann hadden, zoals gebruikelijk, weer een goede start en waren vanaf het begin volop in de race. Toen plotsklaps was Wilkinson nergens meer te bekennen, terwijl Koen Hermans/Dion Rietman de strijd aangingen. Hij was vast komen te zitten in een diepe spoor en had een eeuwigheid nodig om weer op gang te komen. Hetzelfde overkwam Hermans, die er nog langer over deed om zich uit de verzengende omstandigheden te bevrijden. Vooraan was er geen enkel probleem voor Lielbardis en Vanluchene die een flinke voorsprong opbouwden. Brett Wilkinson die nu verwikkeld was in een felle strijd met de razendsnelle Stephan Wijers, die vastbesloten was om vooraan te blijven. Deze twee gingen erop waarbij ze elkaar steeds weer inhaalden totdat  Wilkinson een beslissende zet deed die hem een ​​gat met Wijers opleverde. Hermans was inmiddels opgeklommen naar de zevende plaats, en daar eindigde hij ook. Zijn snelheid was er wel, maar de tijd die hij in het diepe veld had verspild, verpestte alles. Winst voor Lielbardis waarmee Lari Kunnas direct bewees goed in vorm te zijn. Vanluchene/V.d. Bogaart tweede. Wilkinson was na hard werken en stevige duels op de derde plaats beland. Wijers vierde, Willemsen vijfde en Hermans zevende.

Daniels Lielbardis vertrouwde op Lari Kunnas en met succes (Foto: WSC)

Zondag

Het was somber en koud weer in Karksi-Nuia op de racedag, waardoor de meeste deelnemers zich afvroegen wat de dag zou brengen. ’s Ochtends vroeg was het droog, maar dat bleek niet het geval voor de rest van de dag. Er was ’s nachts veel werk verricht aan de slechte gedeelten van de baan, maar de grond was op sommige plekken erg zacht, waardoor de warming-up een interessante en behoorlijk gevaarlijke aangelegenheid was. Marvin Vanluchene en Ben van den Bogaart gingen voorop met een snelste tijd van 2.00.790, vóór Tim Prummer en Patrick Schneider. Beiden hadden zich snel aangepast aan de zanderige baanomstandigheden, waarbij Prümmer met zijn vele deelnames aan Dutch Masters wedstrijden zich de afgelopen jaren had gericht op zandrijden op Nederlandse banen, wat hem nu in Karksi Nuia goed van pas kwam. Lielbardis en Kunnas werden derde, vóór de gebroeders Leferink. Deze Nederlandse broers werden gezien als de favorieten vanwege hun zandrijvaardigheid en hun overtuigende winst tijdens de kwalificatierace een dag eerder. Sanders en Hermans werden vijfde en zesde en lieten beiden hun expertise in deze bijzondere omstandigheden zien. Killian en Evan Prunier presteerden in de ochtend veel beter dan een dag eerder in de kwalificatie. Ze noteerden de tiende snelste tijd neer, maar gaven openlijk toe dat ze moeite hadden met het zand. Ze waren bereid om dit weekend te benutten en te kijken wat ze eruit konden halen, met als doel de rode plaat te behouden.

1^e Manche
Er was geen teken van regen voorafgaand aan de openingsrace voor zijspannen, dus de quads die voor de zijspanmanche reden hadden verschillende delen van de baan droog gereden, hoewel dit wel diepe sporen had achtergelaten. Een verkenningsronde was onder deze omstandigheden wel essentieel. Na de start viel het starthek en spatte de modder in het rond terwijl het veld zich naar de eerste bocht bewoog. Daniels Lielbardis nam de leiding bij het ingaan van de bocht, maar Marvin Vanluchene en Ben v.d. Bogaart doken eronderdoor, schoten ervandoor om niet meer achterom te kijken. Ze werden achtervolgd door het duo Lielbardis/Kunnas, de Leferinks en Davy Sanders/Brett Wilkinson, die fel streden om de vierde plaats. Er waren verschillende slechte starts, waaronder die van de gebroeders Prunier en Tim Prummer/Patrick Schneider. Beide teams maakten progressie, maar Prümmer was sensationeel in de eerste ronden en mengde zich halverwege de race in de strijd om de overwinning. De gebroeders Prunier verdedigden de rode plaat met een verstandige en uitgebalanceerde rit die hen uiteindelijk de zesde plaats opleverde. Titelverdediger Koen Hermans/Dion Rietman hadden wederom een ​​slechte start, maar vocht goed door tot zij uitviellen en als 24e werd gelijst, nul punten voor de regerend Wereldkampioen. Er was drama over het hele veld. Wilkinson/Millard kwamen in ronde zeven vast te zitten toen ze op de vierde plaats reden, waardoor ze Sanders voorbij lieten. In ronde elf sloegen ze over de kop, waardoor ze opnieuw Sanders en Prümmer voorbij lieten gaan. Het Britse duo maakte het zichzelf moeilijk, maar reed een fantastische race. De top drie reed vlak achter elkaar totdat Lielbardis na elf ronden uitviel met pech. Dit was een tragedie voor hen, maar zorgde ervoor dat iedereen een plaatsje opschoof. Ook de Leferinks schrokken even toen ze in de laatste ronde vast kwamen te zitten, maar hadden nog ruim voldoende voorsprong op Prümmer. Winst voor Vanluchene voor Leferink, Prümmer, Wilkinson, Sanders en Prunier. Stephan Wijers bracht een achtste plaats aan de finish, Grondman een tiende en V.d. Lagemaat de elfde plaats.

Pümmer opgejaagd door WIlkinson en Hermans (Foto: WSC)

2^e Manche
De zon was doorgebroken en de baan was een stuk droger voor de tweede race. Wat echter niet veranderd was, was de diepte van de sporen en de losheid van het diepe zand. De tweede quadrace had zijn sporen nog verder in de baan achtergelaten, dus dit zou opnieuw een test van vaardigheid en concentratie worden. Voor de laatste keer dit weekend viel het starthek om de aanval in te zetten in de eerste rechterbocht. Opnieuw nam Lielbardis als eerste de bocht, maar wederom werd hij bij het uitkomen ingehaald door Vanluchene. De twee teams leverden vervolgens een felle strijd in de openingsronde, waarbij Vanluchene uiteindelijk de leiding greep. In hun kielzog volgden Tim Prümmer, de Leferinks, Wilkinson/Millard en Koen Hermans/Dion Rietman. Dit zorgde voor een paar hectische ronden, waarbij Vanluchene onder druk stond van Lielbardis. Vanluchene wist een voorsprong van vijf seconden op te bouwen. Dit maakte echter een groot verschil, aangezien de achtervolgers Lielbardis/Kunnas daarmee in het defensief werden gedwongen. Daarachter was de strijd om de derde plaats hevig, met Leferink in goede vorm en Prümmer en Wilkinson op vijf seconden afstand van elkaar. Hermans lag voor hen, maar ze haalden hem allemaal in, waarbij Wilkinson Prümmer uiteindelijk halverwege de race inhaalde. De coureurs met startnummer #94 en de rode plaat lagen aanvankelijk tiende, de Franse broers Prunier vochten zich een weg naar een zevende plaats, waarmee ze de rode plaat stevig in hun motor behielden. Sem Leferink werd op dramatische wijze uit de zijspan geslingerd en overreden door een achteropkomende coureur. De bakkenist kwam weer overeind maar dit betekende wel het einde voor de Leferinks. Hierdoor schoof iedereen op in het klassement en dat was precies de motivatie die Brett Wilkinson nodig had om Prümmer in te halen voor de tweede plaats. Dat lukte hem met nog vijf minuten op de klok. Vanluchene/V.d. Bogaart reden fantastisch, pakten de volle buit en verkleinden de achterstand tot drie punten op de rode plaat.

Killian en Evan Prunier wisten nog nipt de rode leidersplaat te houden (Foto: WSC)

Dagklassement
De overwinning in de modderige en zwaar zanderige Grand Prix van Estland was voor Marvin Vanluchene/Ben v.d. Bogaart die daarmee zich ook opmaakten voor de volgende Grand Prix in de Sahara van Lommel. Brett Wilkinson/Joe Millard stonden als tweede op het podium en Tim Prümmer/Patrick Schneider als derde.

Tussenstand WK
Killian en Evan Prunier wisten nipt hun rode leidersplaat veilig te stellen maar zien met zwaar gemoed de komende zandrace in Lommel tegemoet. De Fransen zijn nu eenmaal geen zandspecialisten en met een Vanluchene/V.d. Bogaart op dreef zoals dit weekend in Estland wordt het een zwaar karwei voor de Franse broers.

De Grand Prix van België, 27&28 juni op het Stedelijke Motorcrosscentrum Lommel.

©SBRMX | www.sbrmx.nl | Tekst: WSC/Leen van der Sluis | Foto’s: WSC